Najlepsze książki z czarnym humorem

Dostaję od Was wiele zapytań, jakie książki warto przeczytać. Co zrozumiałe, szukacie książek z czarnym humorem, kontrowersyjnych, zabawnych, niegrzecznych i w stylu brudnego realizmu. A prościej – coś śmiesznego do poczytania.

Przeczytałem wiele książek, które autentycznie mnie rozbawiły. Były też takie, o których ktoś napisał że są zabawne i śmieszne, ale takie nie były. Miałkie gówno, które śmieszy raczej moją babcię albo Strasburgera. Mam specyficzne, czarne poczucie humoru, które nie każdemu pasuje. Nie śmieszą mnie kabarety, gdzie koleś przebiera się za babę albo przejęzyczy, a publiczność leje ze śmiechu. Mam wrażenie że owej widowni można puścić “Lokomotywę” Tuwima, a popuściliby z wrażenia ze śmiechu.

Zdecydowanie lepiej bawię się przy absurdalnych komediach z Lessie Nielsenem w reżyserii trio ZAZ (Zucker, Abraham, Zucker) Mam na myśli takie pozycje jak “Naga Broń”, “Czy leci z nami pilot”, “Ściągany”, “Szklanką po łapkach”. Tam gdzie poza samym podtekstem, który jest najważniejszy w żarcie, znajdę również absurd oraz porytą wyobraźnię twórcy. Więc jeśli szukasz autentycznie śmiesznej książki dla dorosłych, oto moja lista.

Charles Bukowski – Listonosz

Listonosz był moim pierwszym zetknięciem z Bukowskim. Bawiłem się doskonale. Styl Charlesa jest bardzo prosty, przez co niesamowicie szybko się to czyta. Brudny realizm, dystans do świata, zabawne porównania i wiele przygód damsko-męskich przypominają książki “Bunkrów nie ma”.

Z pewnością Bukowski był dla mnie wielką inspiracją i wiele się od niego nauczyłem. To czego nie lubię u Bukowskiego, to pesymizm. Mimo genialnego poczucia humoru, często czułem, że Henry Chinaski jest zamkniętym w sobie człowiekiem, nie do końca szczęśliwym. Mimo wszystko, przeczytałem wszystkie powieści oraz opowiadania Charles Bukowskiego. Są genialne. Wiersze już mniej. Te jakoś mi nie siadły. Jeśli spodobał Ci się Bukowski, spodoba Ci się “Bunkrów nie ma”. I odwrotnie.

Hunter S. Thompson – Lęk i odraza w Las Vegas

Przeczytałem tę książka kilka razy. Thompson zapoczątkował styl gonzo, czyli specyficzny rodzaj dziennikarstwa, który odrzuca obiektywizm i pisze wszystko na podstawie własnych doświadczeń i emocji. Fakty mieszane są z fikcją. Autor pisze językiem potocznym, pełnym wulgaryzmów i prowokacji.

Jeśli chodzi o czarne poczucie humoru, Hunter jest wyśmienity. Krwistą satyrę oraz humor znajdziesz na wielu stronach tej książki. Huntera określa się często “dziennikarzem na kwasie”, gdyż brał bardzo dużo narkotyków i specjalnie się z tym nie krył. Brzmi znajomo? “Bunkrów nie ma” bardzo blisko do stylu gonzo. Wracając do dragów, to Thompson właśnie w Lęku i odrazie w Las Vegas jest wobec nich też bardzo krytyczny. Szczególnie gdy wspomina o Timothym Learym, który w tamtym czasie namawiał ludzi na LSD. Thompson twierdził, że pisarz pociągnął wielu ludzi na dno, bo pokazywał jak wejść w temat kwasów ale nie jak z niego wyjść. Twierdził, że jego naśladowcy naiwnie uwierzyli, że pokój i zrozumienie można kupić za trzy dolary.

Jeśli więc podoba Ci się styl gonzo Thompsona, spodoba Ci się “Bunkrów nie ma II” – szczególnie druga książka.

Tony – Bunkrów nie ma

Co mogę napisać o swojej własnej książce? Każdy pisarz myśli o sobie, że napisał dzieło. Może posłużę się recenzjami z Lubimyczytac. “Bunkrów nie ma” to pierwsza książka autorstwa anonimowego autora, skrywającego się pod pseudonimem “Tony”. Główny bohater podróżuje po świecie, gdzie co chwilę popada w kłopoty, zalicza panienki, ćpa, pije. Sama książka określana jest „Najzabawniejsza książką podróżniczą w Polsce„. Nie bez przyczyny.

Z podobnym do Bukowskiego brudnym realizmem, wszystko jest okraszone tak uroczym czarnym humorem, dzięki któremu można polubić autora. Bo Tony to dupek. To idealna książka na prezent dla faceta. Szczególnie takiego, który lubi czarne poczucie humoru, standupy i chamskie żarty. To brudny realizm literatury podróżniczej, w której autor nie pudruje rzeczywistości na taką sielską z Instagrama, a daje krwiste mięso na tacy. Kobietom przypadnie do gustu z racji na tematy damsko-męskie.

Książkę można otworzyć na dowolnej stronie by znaleźć jakiś zabawny tekst.

Książkę możesz kupić tutaj.

William E. Bowman – Rum Doodle

Kto zna tę książkę? Pewnie nikt. To klasyk czarnego humoru. Bardzo cienka książka, która parodiuje wszystkie książki związane z himalaizmem i wspinaczką. Co ciekawe autor nigdy nie podróżował i nie był w górach. Cała lektura jest przezabawna, choć to mniej chamski humor niż w książkach Bukowskiego, Thompsona.

Pedro Juan Gutierrez – Brudna trylogia o Hawanie

Książka z nurtu brudnego realizmu, która opisuje lata 90-te na Kubie. Nędza panująca w kraju sprawia, że jedyną rozrywką dostępną dla mieszkańców jest seks. Autor opisuje wydarzenia w pierwszej osobie, w bardzo zabawny sposób. Ta pozycja musi znaleźć się więc wysoko na liście książek z czarnym humorem. Gutierreza określa się “Kubańskim Bukowskim”, co ma wiele sensu nawet w odniesieniu do “Bunkrów nie ma”, gdyż każdą z tych pozycji łączy seks, czarny humor i brudny realizm.

Hugh Laurie – Sprzedawca broni

Książkę napisał aktor grający Doktora House’a, który ma bardzo cyniczne poczucie humoru. Jeśli lubisz teksty z serialu, to książka Cię nie zawiedzie. Smoliście czarny humor, wciągająca fabuła – czego chcieć więcej?

Joseph Heller – Paragraf 22

Czy można pisać o 2 wojnie światowej w absurdalny sposób? Fabuła jest bardzo prosta. Bombardier Yossarian stacjonuje we Włoszech i próbuje wymigać się od wojny. Przy okazji okazuje się, że otacza go banda idiotów a prawa którymi rządzi się wojna są absurdalne. Książka pod wieloma względami przypominała mi Rum Doodle. Humor jest tam delikatniejszy, bez chamstwa jak u Bukowskiego, Thompsona czy w „Bunkrów nie ma”.

Tony – Bunkrów nie ma II

Druga książka, którą napisałem. Czy jest zabawna? Oczywiście! Czy jest podobna do pierwszej części? Tak. Jeśli pierwsza książka była zdecydowanie nie dla każdego, to druga część nadaje się do szerszego grona odbiorców. Jest mniej bluzgów, chamskich tekstów. Jest to w większym stopniu książka podróżnicza niż pierwsza. Choć nadal dla wielu czytelników jest za mocna, to jednak całość jest jakby bardziej do przełknięcia.

Style przypomina Huntera S. Thompsona i jego styl gonzo.

Książkę możesz kupić tutaj

Podsumowanie

Jeśli szukasz zabawnej literatury, ale bez poprawności politycznej sięgnij po literaturę Charlesa Bukowskiego, Huntera S. Thompsona, Gutierreza oraz Tonego i jego „Bunkrów nie ma”. Tutaj poza dobrym żartem jest też element szoku, którego nie znajdziesz w mainstreamowych książkach. Jeśli szukasz czegoś spokojniejszego, bez kontrowersji sięgnij po Rum Doodle, Hugh Lauriego albo Paragraf 22 Hellera..

Coś warto dodać do listy?